Rola, jaką Jacek woźniakowski odegrał i odegra w ocenie sztuki polskiej
i sztuki światowej w ogóle, nie będzie mogła być zapomniana,
bo wkład jego spojrzenia czujnego i zawsze bezinteresownego jest bezcenny
Józef czapski
Jacek Woźniakowski to między innymi: szlachcic, ułan, fasonowiec;
demokrata, przyjaciel wszelkich pogardzanych czy ośmieszanych [...]
podróżnik, bywalec świata, a zarazem z zamiłowania polski prowincjusz, Krakauer i Zakopiańczyk, mało znający Warszawę; pracuś, ale utajony [...]; zamiłowany domator, choć nigdy go nie ma w domu; arcyprzywiązany do czworga dzieci, które chętnie umieszcza po różnych kątach świata [...]; pobożniś, działacz katolicki, lubiący jednak rozważać (nie bez upodobania) różne herezje i podgryzania; autorytet, erudyta, człowiek niezwykle czynny, a w istocie niezbyt znany, unikający nadmiernego rozgłosu [...]; patriota bez złudzeń na temat niektórych wstydliwych kulisów polskości [...]; obywatel świata i Kozińca, znawca malarstwa, filozofii, estetyki, historii.
Stefan Kisielewski
Książki i eseje, działalność naukowa, dydaktyczna i edytorska, udział w tworzeniu faktów kulturalnych, społecznych i politycznych, współbudowanie kształtu duchowości polskiej inteligencji i naszego kształtu katolicyzmu, zagospodarowywanie wszystkich przestrzeni wolności przez niezależną działalność kulturalną - opis tego wszystkiego składać się będzie na obraz dzieła jacka woźniakowskiego.
Adam Michnik
